fjala

Një fluturzë, një skëterrë

Si fluturzë e lehtë ecje rrugës,
më mahnitje me freski behari;
me manushaqe e bëra një tubëz,
ta dhurova për së pari.

Pranë meje gjithmonë dashuri
plot gëzim ishte zemra ime,
s'kisha brengë vetëm lumturi
ti qe shpresë e jetës sime.

Më kot t'ëndërrova o engjull;
shkele dashurinë time virgjëre,
u largove nga sytë si një mjegull
lumturinë rinore, skëterrë ma bëre.


                                                    Rishtazi pa ty

Kaloi edhe kjo ditë,
e vrërët si teri
e tkurur si shtrigë
e flaktë si ferri

Vështirë të haroj ty,
premtimet që m'i dhe;
me lotë ri ndër sy
zëmrën të thyer ma le.

                                                        Hënën kërkoj për shoqëri,
                                                         yjet lyp me sy
                                                         por dhe nata me vrërësi;
                                                           rishtazi mbeta pa ty.